Rambo IV - Maximum brutality

Fokkíng hell. Ég er back from the dead. New and improved with even less to lose. Neinei, þetta var tilvitnun í rapptexta. En anyway. Um daginn stækkuðu hreðjarnar á mér til muna, testósteronmagn í blóðinu jókst um 80% og ég er orðinn svo djúpraddaður að ég næ tveimur áttundum neðar en áður.



Ég settist niður með þremur sveittum vinum mínum, með bjór í hönd og horfði á nýjasta meistaraverk Sylvester Stallone, Rambo IV. Aðra eins geðveiki hef ég sjaldan séð. Ofbeldið í þessari mynd er svo ógeðslega brutal og einhvern veginn in your face. Söguþráðurinn skipti mig litlu sem engu máli, þetta fjallar um einhvern spilltan einræðisherra í Tælandi sem er að drepa alla. Síðan koma einhverjir trúboðar frá USA og ætla að fara með lyf til bágstaddra og ein gellan í þeim hópi, sem er einmitt Julie Benz, gellan sem leikur Ritu í Dexter þáttunum, bræðir stálhjarta Rambo sem fer með þeim. Þar hittir hann einhverja special ops gaura og þeir hakka alla í spað.

En nú kemur SPOILER.

Hér er listi yfir uppáhalds atriðin mín í myndinni. Njótið vel.

5. Þegar einn af gæjunum sem var með Rambo stingur óvin sinn geðveikt oft í síðuna.

Það var helvítis brutality. Rambo og félagar voru að laumast í óvina base og máttu ekki gefa frá sér hljóð. Einn af samstarsmönnum hans stekkur þá ofan á einhvern gæja og þeir rúlla nokkra hringi í faðmlögum, og sá tælenski lendir undir. Okkar maður dregur þá upp hníf sem er svo harður að manni verður illt við að sjá hann og hjakkar honum inn og út um síðuna og rifbeinin á gæjanum, með tilheyrandi blóðgusum og bældum sársaukaöskrum.

4. Þegar Rambo drepur aðal vondakallinn í lokin.

Í lok myndarinnar fær einræðisherrann spillti makleg málagjöld þegar hann verður fyrir því óláni að hitta eitt stykki pissed off John Rambo á förnum vegi. Rambo stingur hann í magann með heimatilbúni sveðjunni sinni, og tekur síðan svona harakirki múv og kviðristir gæjann. Einhver innyfli detta út úr honum og hann hnígur niður á hné, Rambo sparkar í hann og gæjinn rúllar nokkra hringi og dettur næstum því í tvennt.

3. Þegar Rambo gerir valdarán í jeppa með vélbyssu aftan á.

Skæruliðarnir voru vopnaðir einhvers konar jeppum, svona opnum safari útlítandi jeppum með risastórum vélbyssum aftan á. Þessi sjálfvirku vopn gerðu Rambo og hans mönnum lífið leitt og okkar maður tekur málin í sínar hendur. Hann læðist upp að einum slíkum, heggur hausinn af gæjanum sem stjórnar vélbyssunni með heimatilbúnu sveðjunni sinni, stekkur upp í vélbyssuna og skýtur bílstjórann með henni af svona 20 cm færi. Bílstjórinn fer bókstaflega í hengla. Á næstu mínútnni drepur hann svona 400 aðra gæja með þessari vélbyssu.

2. Þegar Rambo mætir með bogann.

Ég man ekki hvort það var í First Blood 1 eða 2 þar sem Rambo var með boga með sprengjuoddum. En Rambo hefur engu gleymt og honum brást ekki bogalistin í þessari mynd frekar en fyrri verkum sínum. Þegar útlitið er ansi svart fyrir vini Rambo birtist hann allt í einu með boga í hönd og byrjar að drita niður óvinina. Ég gjörsamlega missti mig í einni senunni þar sem Rambo skýtur gæja aftan í hnakkann og örin kemur útum augntóftina á honum. Það var bara einum of hart.


Hér er kominn tími á eitt stykki youtube myndband. Ég fann þetta myndband sem er compilation úr ofbeldisfullum atriðum úr myndinni. Held að það sé footage úr öllum þessum fjórum senum, njótið vel.




Og nú að aðalatriðinu. Vinningsatriðinu.


1. Þegar Rambo rífur barkakýli úr gæja.

Á einum stað í myndinni er einn þrjóturinn sem mig minnir að hafi verið bróðir vonda einræðisherrans búinn að gera hosur sínar grænar fyrir vinkonu Rambo, Sarah, kærustunni hans Dexters. Hann fer með hana inn í mannlausan kofa og ætlar að veita henni ást án hennar samþykkis. En kofinn var ekki ýkja mannlaus því þar bíður Rambo sjálfur og læðist upp að gæjanum, tekur utan um kjaftinn á honum og hálsinn, og fokkíngs rífur barkakýlið úr honum. HVERSU FOKKÍNG HARÐUR GETUR EINNI GÆJI VERIÐ!!!?!?!?!



Já, þetta er ekkert annað en helvítis harka. Stallone hefur engu gleymt. Hann veit enn að graphic violence er leiðin að hjarta hvers karlmanns. Þessi mynd fær fimm stjörnur af fimm fyrir maximum brutality.

Cloverfield - kom á óvart

„Úff, The Blair Witch Project“ var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég sá Cloverfield trailerinn fyrir nokkru. „Vá, hvað ég ætla ekki að sjá þessa mynd“ var það næsta sem ég hugsaði. En fyrir algjöra tilviljun áskotnaðist mér frímiði á þessa mynd um daginn og ég ákvað að skella mér í góðra vina hóp. Fyrir þá sem ekki vita er myndinni stillt up þannig að vídjókamera er fundin „in the area formerly known as Central Park“. Myndin fjallar um gæja sem er að documenta kveðjupartí fyrir bróður besta vinar síns. Fyrstu 20-25 mínúturnar eru frekar casual, gæjinn að labba um með kameruna í partíinu, zooma á júllur á gellum og er bara í almennt góðu djelli. Síðan kemur upp drama í partíinu og alles og svo allt í einu heyrist sprengin einhvers staðar úr New York borg. Ég ætla ekkert að rekja söguþráðinn frekar en það var aðallega tvennt við þessa mynd sem mér fannst ótrúlega skemmtilegt.


1. Þessi myndatökupæling svínvirkaði fyrir mig. Mörgum finnst þreytandi að hafa enga „alvöru“ myndatöku út heila kvikmynd í fullri lengd. Ég er ósammála því. Málið með þessa mynd er það að þessi pæling er vel útfærð. Hún er vel framkvæmd. Það skapar mjög svala og raunverulega (ég hélt ég mundi aldrei nota þetta orð um þessa mynd) stemningu að sjá myndavélina hristast og sjá þetta allt í svona point of view. Nokkuð frumleg pæling, þó hún hafi verið notuð áður, en aðallega vel útfærð og virkar einhverra hluta vegna.

2. Dulúðin sem ríkir yfir verunni sem ræðst á jörðina gerði alveg myndina fyrir mér. Málið með flestar Hollywoodmyndir er það að það þarf alltaf að útskýra allt, það þarf alltaf að sýna allt og það þarf alltaf að vera eitthvað rosalegt plott. En í Cloverfield fæst engin útskýring á því hvaðan veran kom, hvað hún er og af hverju hún réðst á New York. Það hefði verið glatað ef gæjinn með kameruna hefði rambað á einhverja ofursta í hernum sem hefðu sagt honum að veran væri eitthvað CIA top secret biochemical weapon of mass destruction project gone wrong.

Ég mundi jafnvel skella fjórum stjörnum á Cloverfield, ein stjarna fyrir surpriseið. Ég hélt ég mundi aldrei segja þetta þegar ég sá trailerinn, en ég mæli með þessari mynd.

Sweeney Todd

NEI. NEI. Nei takk. Ekki horfa á þetta rusl. Þetta er rusl, ógeð og helvítis drasl. Introið var samt nett. Kreditlistinn. Um leið og myndin byrjaði þá hataði ég hana. Þetta er drasl, leiðinlegt rusl. Asnalegt drasl sem einhverjir 15 ára gothkrakkar eiga eftir að elska. Burt úr hausnum á mér, ömurlega mynd. Johnny Depp: ALDREI aftur syngja í bíómynd. Tim Burton var á sveppum þegar hann leikstýrði þessu. Gæjinn sem samdi tónlistina er einhver hæfileikalaus lúser. Maður hefði alla vega haldið að það væri grípandi tónlist í þessu. En raunin er önnur. Þetta hljómar allt eins og það sé skáldað á staðnum. Það eru líka aaalltof mörg söngatriði. Í flestum söngvamyndum er lögum skotið inn á nokkurra mínútna fresti, en í þessari helvítis ruslmynd er sama sem ekkert talað. Bara sungið. Og söngvararnir í þessari mynd eru glataðir og lögin gætu alveg eins verið eftir heyrnalausa rollu. Ef ég hefði farið á hana í bíó þá hefði ég krafist endurgreiðslu. Ég hefði frekar viljað horfa á fjarstýringaratriðið í Funny Games hundrað sinnum í röð en þessa mynd. EKKI SJÁ ÞESSA MYND. EKKI EYÐA TÍMA YKKAR OG PENING Í ÞETTA RUSL.

Á döfinni á blogginu: The Devil's Backbone og Cloverfield.

Funny Games

Já, það er kominn tími til að blogga um þessa mynd sem við horfðum á seinasta mánudag. Myndinni er leikstýrt af hinum austurríska Michael Haneke. Hún fjallar um tvo sjúka gaura sem fokka upp fjölskyldu í sumarfríi. Ólíkt flestum strákunum í áfanganum þá þótti mér þessi mynd vera algjör snilld, fyrir utan eitt! Það gjörsamlega eyðilagði myndina fyrir mér þegar gæjinn fór að tala við áhorfendurna og ég hélt að ég yrði ekki eldri þegar hann spólaði til baka!

Ég ætla að tala aðeins um fjarstýringaratriðið. Það sem flestir sjá að myndinni er það hversu langdregin hún er og framvindan er ekki alveg nógu mikil. En þetta hefði mátt laga ef þetta helvítis fjarstýringaatriði hefði ekki verið þarna! Þegar gellan greip fokking shotgunnið og skaut gaurinn, þá sló það ultra rólega mastermind-geðsjúklinginn alveg út af laginu. Þarna sá ég fram á gott twist í myndinni! Loksins þegar eitthvað rosalegt gerðist, sem gjörbreytti aðstæðum og rauf þetta andrúmsloft sem var búið að vera að vaxa út alla myndina, þá tekur gæjinn bara fjarstýringu og undo-ar þetta. Og myndin verður aftur eins. Aftur langdregin og framvindulaus.

En það sem mér fannst vera algjör snilld við þessa mynd voru morðingjarnir tveir. Mér fannst þeir bara svo ógeðslega skondnir karakterar. Og ekki var verra að þeir minntu mig á Tófuna og Rylla Ryll.

=

&

Þegar þeir félagarnir voru að reyna að ýta á gelluna að fá fleiri egg, og geðveikin þeirra var fyrst að koma í ljós, djöfulsins snilld var það atriði! Mér fannst það svo ógeðslega skondið.

Einning gladdi mitt litla hjarta að sjá Ulrich Mühe í myndinni. Hann sá ég seinast í Das Leben der Anderen, og hann var frábær í þeirri frábæru mynd.

En myndin var ekki bara skondin. Hún náði líka að kveikja upp mjög óþægilegar tilfinningar hjá mér. Atriðið þar sem Tófan var að láta einkonu Ulrich afklæðast var svo ógeðslega raunverulegt. Ég varð sveittur og fékk geðveikt hraðan hjartslátt. Þetta var svo ótrúleg real eitthvað, þarna náði leikstjórinn gjörsamlega að fanga andrúmsloftið og miðla því til áhorfenda.

Þrátt fyrir bjánaleg samskipti Tófunnar við áhorfendur og god-like fjarstýringaratriðið þá fannst mér þessi mynd vera mjög góð. Bara virkilega góð. Vonandi sleppa þeir þessari vitleysu í bandarísku endurgerðinni sem Haneke ætlar að leikstýra sjálfur.

Chinatown

Úff, ég er að reyna að velja úr einhverjum af þessum milljón myndum sem ég horfði á í jólafríinu. Ein af þessum myndum var Chinatown, sem Roman Polanski gerði. Eftir fyrirlesturinn hjá Birki og félögum langaði mér sjúklega að sjá þessa mynd. Ég horfði á hana og varð ekki fyrir vonbrigðum. Ég byrjaði að fíla hana um leið og kreditlistinn byrjaði í byrjuninni. Tónlistin var eitthvað svo ótrúlega moody og samsvaraði sér svo vel við fontinn sem kreditin voru skrifum með, veit ekki hvað það var en það minnti mig ótrúlega á Tomma og Jenna.

Í þessari mynd sýndi Jack Nicholson líka enn og aftur hvað hann er magnaður leikari. Karakterinn hans var bara einum of svalur. Framvinda söguþráðarins var líka mögnuð. En það atriði sem situr hvað mest eftir í mér var þegar Evelyn dó. Þegar bíllinn hverfur úr augsýn og flautið byrjar. Það var alveg rosalegt. Polanski kom líka í myndinni og skar í nefið á Jack Nicholson.

Kvikmyndatónlist í skemmtilegum búningi

Ég var í smá dilemma áðan hvort þessi færsla mundi qualify-a sem færsla um kvikmyndir, og ég komst að þeirri niðurstöðu að hún mundi gera það. Ég ætla að spjalla örlítið um plötuna The Director's Cut með hljómsveitinni Fantômas. Hljómsveitin er hugarfóstur Mike Patton, sem er best þekktur fyrir að hafa verið í Faith No More. Hann er mikill listamaður og er með virtari "raddlistamönnum" í heimi. Hann ljáir rödd sína meðal annars á plötunni Medúllu með Björk. Auk þess er hann snargeðveikur og kemur það vel í ljós á þessari plötu. Hann setur lög úr þekktum kvikmyndum, gömlum og drungalegum myndum, í nýjan búning.

Í hljómsveitinni eru auk hans Buzz Osbourne úr The Melvins, Trevor Dunn sem var með honum í Mr. Bungle og trommuhetjan Dave Lombardo úr Slayer. Lagalistinn á The Director's Cut er eftirfarandi (tekið beint af wiki):

1. "The Godfather" (Nino Rota) – 2:45
2. "Der Golem" (Karl Ernst Sasse) – 2:38
3. "Experiment in Terror" (Henry Mancini) – 2:40
4. "One Step Beyond" (Harry Lubin) – 2:57
5. "Night of the Hunter (Remix)" (Walter Schumann) – 0:58
6. "Cape Fear" (Bernard Herrmann) – 1:49
7. "Rosemary's Baby" (Krzysztof Komeda) – 3:20
8. "The Devil Rides Out (Remix)" (James Bernard) – 1:37
9. "Spider Baby" (Ronald Stein) – 2:25
10. "The Omen (Ave Satani)" (Jerry Goldsmith) – 1:49
11. "Henry: Portrait of a Serial Killer" (Robert McNaughton) – 3:07
12. "Vendetta" (John Barry) – 2:03
13. Untitled – 0:05
14. "Investigation of a Citizen Above Suspicion" (Ennio Morricone) – 4:00
15. "Twin Peaks: Fire Walk with Me" (Angelo Badalamenti) – 3:28
16. "Charade" (Henry Mancini) – 3:04

Það er ótrúlega gaman að hlusta á þessa plötu. Rosemary's Baby hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér.

Ég ætla að linka það, fyrir áhugasama:

Rosemary's Baby

Franskir bíódagar

Í gær var mér boðið á myndina Persepolis sem er opnunarmynd franskra bíódaga sem standa nú yfir. Þar sem um er að ræða teiknimynd var ég örlítið skeptískur í fyrstu en um leið og myndin byrjaði þá varð ég hugfanginn. Myndin segir sögu af íranskri stelpu sem fer til Evrópu. Þetta er í raun sjálfsævisaga Marjane Satrapi, sem leikstýrði myndinni ásamt Vincent Paronnaud. Sagan er magnþrungin og animationið er magnað. Myndin er byggð á samnefndri myndasögu og er því í comic stíl. Hún er mest megnis í svarthvítu eða mjög daufum litum. Mikið er unnið með skugga og ýktan contrast í litum. Þrátt fyrir að myndin sé þrungin var hún líka mjög kómísk og oft á tíðum brosti maður út í annað þrátt fyrir að sagan fjalli um stríð, kúgun, trúarofstæki, kynjamisrétti, fasisma og þunglyndi.

Í myndinni er einnig skírskotanir í aðrar myndir og þætti og það kom mjög skemmtileg út. T.d. þegar Marjane leigði hjá einhverri þýskri konu þá var hún að horfa á Derrick. Það var skemmtilegt að sjá teiknaðan Derrick.

Marjane fer líka á pönktónleika og myndin fær extra credit frá mér vegna þess.

Ég mæli hiklaust með að allir sjái þessa mynd, þó að það kosti fokkíngs 1000 smackers inná hana. Notendur imdb er sammála mér, en myndin er með 8,2 þar.